Vertrouwen op eigen moedergevoel en observeren als “best practices” voor het prille ouderschap

   Bloggers    Mamablogs en babyverhalen    Vertrouwen op moedergevoel

Praktijk weerbarstiger dan theorie

In 2007, als ik me niet vergis, ben ik afgestudeerd als orthopedagoog. Sindsdien ben ik werkzaam in de jeugdzorg. Door de jaren heen heb ik heel wat ouders voorzien van opvoedadviezen. Altijd met de beste bedoelingen en met de nodige opgedane ervaring vanuit de praktijk.

Maar juist nu ik zelf moeder ben geworden, merk ik dat dingen in werkelijkheid anders uitpakken of zijn dan aannames, boekjes, theorieën of lief bedoelde tips van anderen doen suggereren. En dan is er van daadwerkelijk opvoeden bij een dochtertje van 5,5 maand oud nog niet eens sprake.

Toch wil ik, puur vanuit mijn eigen ervaring als prille moeder, twee “best practices” met je delen. Wie weet kan ik je hiermee inspireren. Of misschien heb jij andere “best practices” die je graag zou willen delen.

Elke baby is héél bijzonder

Over de wijsheid in pacht hebben en normen gesproken

Voordat ik ga starten met mijn “best practices”, eerst een inleiding waarom ik dit met je delen wil. Met deze blog wil ik absoluut niet de illusie wekken dat ik de wijsheid in pacht heb. Wel wil ik omschrijven wat mij de afgelopen maanden geholpen heeft om me zeker(der) te voelen in mijn moederrol.

Ik besef me dat mijn dochtertje en mijn situatie niet dé norm zijn. Pien schaar ik onder de categorie, zoals wij dat met zijn allen bedacht hebben, “makkelijke” baby’s. Zelf beschik ik als ouder denk ik over een prima basis om ons dochtertje iets moois te kunnen bieden, maar hé, hoe hoog ligt de lat als je er zelf voor gestudeerd hebt? En je, voorafgaand van de geboorte van je kind, in de veronderstelling was dat een baby uit zichzelf wel weer in slaap zou vallen.

"Everyone is a genius. But if you judge a fish by its ability to climb a tree, it will live its whole life believing that it is stupid." Albert Einstein

Laat ik het dus anders zeggen: ik heb geleerd over de ontwikkeling van het kind op basis van de norm en afwijkend van de norm. Niet dat ik het verkeerd vind dat die norm er is hoor, want het is goed om een bepaald kader te hebben van waaruit we kunnen kijken naar zaken. Wel merk ik dat ik het best lastig vind dat onze maatschappij zo denkt alsof dé norm het enige juiste is.

Volgens mij is die norm onze bril waarmee we naar de werkelijkheid kijken. En staat norm voor normaal, maar word ik vreemd genoeg niet happy als iemand mijn meisje zou bestempelen als “plain Jane”. En is het grootste compliment dat ik als moeder heb gekregen de opmerking van manlief dat hij het zo knap vindt dat ik niet mijn professionele bril op heb thuis, maar meer vanuit mijn gevoel handel.

Best practice 1: vertrouw op je eigen moedergevoel

En met dat compliment van mijn man heb ik meteen mijn eerste “best practice” te pakken: durf te vertrouwen op je eigen moedergevoel.

Best practice 2: observeer en blijf observeren

Voordat ik verder inga op de eerstgenoemde “best practice” aan de hand van concrete voorbeelden, benoem ik ook de tweede, namelijk: observeer én blijf observeren. Ik benoem ze bewust allebei, omdat ze naar mijn mening erg met elkaar verweven zijn.

Voorbeeld 1: je baby in een “droomritme?”

Dat wil natuurlijk iedere ouder, dus ook ik heb me hier in verdiept. Aanvankelijk was dat vooral door veel te lezen en dit vervolgens in de praktijk toe te passen. Zo heb ik gelezen dat een baby in Piens leeftijdscategorie (als ik me niet vergis, want ik heb het al een poos niet meer gegoogeld. Ik gok dat het wellicht iets langer zal zijn) maximaal anderhalf uur wakker hoort te zijn tussen de slaapjes in.

Ook heb ik gelezen aan welke signalen je kunt herkennen dat een kindje moe is. En hoe dit zich onderscheidt van wanneer een kindje honger heeft. Daarnaast heb ik ook veel adviezen voorbij zien en horen komen over je kindje al dan niet laten huilen in bed, variërend van “je kunt ze nog niet verwennen” tot “bijna alle baby’s hebben het nodig om zichzelf in slaap te huilen”.

In de praktijk merkte ik dat Pien over het algemeen haar slaapje prima pakte, maar dat er ook momenten waren dat dit haar niet lukte. Ook ontdekte ik dat Pien zo haar eigen maniertjes heeft om te laten merken dat ze moe is. En deze maniertjes veranderden naarmate ze ouder werd. Op dit moment kan Pien letterlijk haar lijfje naar achter gooien om aan te geven dat ze moe is.

Ik merk dat ik nu niet meer op de klok kijk hoe lang Pien al wakker is, maar afga op de signalen die Pien afgeeft. Dit kan betekenen dat ze het ene moment vlak na de voeding nog behoefte heeft aan een slaapje, terwijl ze het andere moment ruim twee uur wakker is. Ook laat ik ze het ene moment gerust een poosje huilen omdat ik écht merk dat ze moe is, terwijl ik haar het andere moment vrijwel direct bij me pak. En soms blijkt dat Pien na enkele slaappogingen niet wil slapen en dan gewoon weer op haar praatstoel zit.

Voorbeeld 2: je baby voeden op verzoek

Ik geef nog steeds volledig borstvoeding (en daar ben ik trots op!). Dit gaat inmiddels heel goed, maar is met name in de beginfase echt wel zoeken geweest. Zo kan ik me nog goed herinneren dat ik op een gegeven moment wel anderhalf uur bezig was met één voeding. En dat, op het moment dat ik dan klaar was, het volgende voedingsmoment eigenlijk weer aangebroken was. Ik schoof het op clusteren, darmpkrampjes, en ga zo maar door. Dit zal ook zeker meegespeeld hebben op momenten, maar tot op zekere hoogte.

Achteraf gezien ben ik er van overtuigd dat ik Piens signalen toen nog niet zo goed herkende. Ja, ze was onrustig aan de borst. Maar volgens mij omdat ik bleef proberen op momenten dat Pien er klaar mee was. Nu weet ik dat Pien dit niet voor niets aangeeft. Of ze heeft genoeg gedronken, of ze moet een boertje laten of een spuugje doen.

De voorbeelden die ik hierboven gegeven heb, klinken misschien heel vanzelfsprekend. Voor mij leek het echter niet zo logisch als het was. En wat nu zo logisch lijkt, is dat straks misschien opeens niet meer. Vandaar dat ik blijf observeren, blijf uitproberen en vooral blijf vertrouwen op mijn eigen intuïtie.

Van onze blogger Eggie

Lees haar vorige blog: Over mooie stille tranen gesproken | Pure mamaliefde
Lees het vervolg op deze blog: Een kijkje in Piens babykamer

blog over zwangerschap en mama zijn

Eggie   •    347 volgers    volg ook
Blogger vanaf maart 2017

Dertiger, getrouwd, mama van Pien (november 2017). Werkzaam als pedagoog. Passie voor fotografie, styling en schrijven. De laatste tijd vervult Pien ook in deze bezigheden een hoofdrol. Naast mijn blog, kun je me volgen op Instagram via: https://www.instagram.com/pienter_fotografie

Alle blogs van Eggie

Wil je ook bloggen over je baby en moederschap?

Schrijf je nu gratis in bij Kindje Klein

Vriendin worden van Kindje Klein! Meld je aan

Leuk om te lezen

Anderen lezen nu ook

Halloween staat voor de deur Halloween staat voor de deur
We hebben snoepjes ingeslagen en de snoeppot met poster voor het raam gezet. Met het uitpakken van Quintin’s spullen kwamen we ook nog een enge outfit tegen.

We krijgen goed nieuws bij Saemmy mogen de plakkers eraf We krijgen goed nieuws bij Saemmy mogen de plakkers eraf
Cryssie zit nog wel aan alle draadjes en snoertjes. Ze groeit goed, maar ze heeft nog te veel incidentjes om van de apparatuur af te mogen.

Moeilijke start voor onze dochter en mij Moeilijke start voor onze dochter en mij
Onze dochter ligt aan het einde van de gang op een aparte afdeling, dus ik span me koppig in om al lopende achter een rolstoel dagelijks daar heen te gaan.

Begin met groente ... en nu weet je waarom Begin met groente ... en nu weet je waarom
Nu de challenge, fruit en groente hapjes in zijn aangeboden dagvoeding inpassen. En waar mijn zus, zelf moeder van twee kinderen, al voor had gewaarschuwd: begin met groente...

Mijn spiegelbeeld wordt drie jaar oud Mijn spiegelbeeld wordt drie jaar oud
Mijn spiegelbeeld van bijna drie jaar oud. Een type die heel duidelijk weet wat ze wel en niet wil. Dominant, eigenwijs en oog voor detail.

Missende momentjes moederschap Missende momentjes moederschap
Dat het moederschap een kostbaar bezit is weten we allemaal. Wederom word ik weer met mijn neus op dit feit gedrukt!

Weer fulltime aan het werk? Nu even niet Weer fulltime aan het werk? Nu even niet
Ik weet nog dat toen ik zwanger was riep, ik ga straks gewoon weer fulltime mijn werk oppakken. Nouuuu ook die gedachte is veranderd. Ik kan het niet, en ik wil het ook niet.

Je reactie op Vertrouwen op moedergevoel

Alleen op de knop 'Bericht plaatsen' klikken als je zelf de volledige inhoud hebt geschreven en akkoord gaat met de richtlijnen.