Vertrouwen op eigen moedergevoel en observeren als “best practices” voor het prille ouderschap

   Bloggers    Mamablogs en babyverhalen    Vertrouwen op moedergevoel

Praktijk weerbarstiger dan theorie

In 2007, als ik me niet vergis, ben ik afgestudeerd als orthopedagoog. Sindsdien ben ik werkzaam in de jeugdzorg. Door de jaren heen heb ik heel wat ouders voorzien van opvoedadviezen. Altijd met de beste bedoelingen en met de nodige opgedane ervaring vanuit de praktijk.

Maar juist nu ik zelf moeder ben geworden, merk ik dat dingen in werkelijkheid anders uitpakken of zijn dan aannames, boekjes, theorieën of lief bedoelde tips van anderen doen suggereren. En dan is er van daadwerkelijk opvoeden bij een dochtertje van 5,5 maand oud nog niet eens sprake.

Toch wil ik, puur vanuit mijn eigen ervaring als prille moeder, twee “best practices” met je delen. Wie weet kan ik je hiermee inspireren. Of misschien heb jij andere “best practices” die je graag zou willen delen.

Advertentie

Elke baby is héél bijzonder

Over de wijsheid in pacht hebben en normen gesproken

Voordat ik ga starten met mijn “best practices”, eerst een inleiding waarom ik dit met je delen wil. Met deze blog wil ik absoluut niet de illusie wekken dat ik de wijsheid in pacht heb. Wel wil ik omschrijven wat mij de afgelopen maanden geholpen heeft om me zeker(der) te voelen in mijn moederrol.

Ik besef me dat mijn dochtertje en mijn situatie niet dé norm zijn. Pien schaar ik onder de categorie, zoals wij dat met zijn allen bedacht hebben, “makkelijke” baby’s. Zelf beschik ik als ouder denk ik over een prima basis om ons dochtertje iets moois te kunnen bieden, maar hé, hoe hoog ligt de lat als je er zelf voor gestudeerd hebt? En je, voorafgaand van de geboorte van je kind, in de veronderstelling was dat een baby uit zichzelf wel weer in slaap zou vallen.

"Everyone is a genius. But if you judge a fish by its ability to climb a tree, it will live its whole life believing that it is stupid." Albert Einstein

Laat ik het dus anders zeggen: ik heb geleerd over de ontwikkeling van het kind op basis van de norm en afwijkend van de norm. Niet dat ik het verkeerd vind dat die norm er is hoor, want het is goed om een bepaald kader te hebben van waaruit we kunnen kijken naar zaken. Wel merk ik dat ik het best lastig vind dat onze maatschappij zo denkt alsof dé norm het enige juiste is.

Volgens mij is die norm onze bril waarmee we naar de werkelijkheid kijken. En staat norm voor normaal, maar word ik vreemd genoeg niet happy als iemand mijn meisje zou bestempelen als “plain Jane”. En is het grootste compliment dat ik als moeder heb gekregen de opmerking van manlief dat hij het zo knap vindt dat ik niet mijn professionele bril op heb thuis, maar meer vanuit mijn gevoel handel.

Best practice 1: vertrouw op je eigen moedergevoel

En met dat compliment van mijn man heb ik meteen mijn eerste “best practice” te pakken: durf te vertrouwen op je eigen moedergevoel.

Best practice 2: observeer en blijf observeren

Voordat ik verder inga op de eerstgenoemde “best practice” aan de hand van concrete voorbeelden, benoem ik ook de tweede, namelijk: observeer én blijf observeren. Ik benoem ze bewust allebei, omdat ze naar mijn mening erg met elkaar verweven zijn.

Voorbeeld 1: je baby in een “droomritme?”

Dat wil natuurlijk iedere ouder, dus ook ik heb me hier in verdiept. Aanvankelijk was dat vooral door veel te lezen en dit vervolgens in de praktijk toe te passen. Zo heb ik gelezen dat een baby in Piens leeftijdscategorie (als ik me niet vergis, want ik heb het al een poos niet meer gegoogeld. Ik gok dat het wellicht iets langer zal zijn) maximaal anderhalf uur wakker hoort te zijn tussen de slaapjes in.

Ook heb ik gelezen aan welke signalen je kunt herkennen dat een kindje moe is. En hoe dit zich onderscheidt van wanneer een kindje honger heeft. Daarnaast heb ik ook veel adviezen voorbij zien en horen komen over je kindje al dan niet laten huilen in bed, variërend van “je kunt ze nog niet verwennen” tot “bijna alle baby’s hebben het nodig om zichzelf in slaap te huilen”.

In de praktijk merkte ik dat Pien over het algemeen haar slaapje prima pakte, maar dat er ook momenten waren dat dit haar niet lukte. Ook ontdekte ik dat Pien zo haar eigen maniertjes heeft om te laten merken dat ze moe is. En deze maniertjes veranderden naarmate ze ouder werd. Op dit moment kan Pien letterlijk haar lijfje naar achter gooien om aan te geven dat ze moe is.

Ik merk dat ik nu niet meer op de klok kijk hoe lang Pien al wakker is, maar afga op de signalen die Pien afgeeft. Dit kan betekenen dat ze het ene moment vlak na de voeding nog behoefte heeft aan een slaapje, terwijl ze het andere moment ruim twee uur wakker is. Ook laat ik ze het ene moment gerust een poosje huilen omdat ik écht merk dat ze moe is, terwijl ik haar het andere moment vrijwel direct bij me pak. En soms blijkt dat Pien na enkele slaappogingen niet wil slapen en dan gewoon weer op haar praatstoel zit.

Voorbeeld 2: je baby voeden op verzoek

Ik geef nog steeds volledig borstvoeding (en daar ben ik trots op!). Dit gaat inmiddels heel goed, maar is met name in de beginfase echt wel zoeken geweest. Zo kan ik me nog goed herinneren dat ik op een gegeven moment wel anderhalf uur bezig was met één voeding. En dat, op het moment dat ik dan klaar was, het volgende voedingsmoment eigenlijk weer aangebroken was. Ik schoof het op clusteren, darmpkrampjes, en ga zo maar door. Dit zal ook zeker meegespeeld hebben op momenten, maar tot op zekere hoogte.

Achteraf gezien ben ik er van overtuigd dat ik Piens signalen toen nog niet zo goed herkende. Ja, ze was onrustig aan de borst. Maar volgens mij omdat ik bleef proberen op momenten dat Pien er klaar mee was. Nu weet ik dat Pien dit niet voor niets aangeeft. Of ze heeft genoeg gedronken, of ze moet een boertje laten of een spuugje doen.

De voorbeelden die ik hierboven gegeven heb, klinken misschien heel vanzelfsprekend. Voor mij leek het echter niet zo logisch als het was. En wat nu zo logisch lijkt, is dat straks misschien opeens niet meer. Vandaar dat ik blijf observeren, blijf uitproberen en vooral blijf vertrouwen op mijn eigen intuïtie.

Van onze blogger Eggie

Lees haar vorige blog: Over mooie stille tranen gesproken | Pure mamaliefde
Lees het vervolg op deze blog: Een kijkje in Piens babykamer

blog over zwangerschap en mama zijn

Eggie   •    347 volgers    volg ook
Blogger vanaf March 2017

Dertiger, getrouwd, mama van Pien (november 2017). Werkzaam als pedagoog. Passie voor fotografie, styling en schrijven. De laatste tijd vervult Pien ook in deze bezigheden een hoofdrol. Naast mijn blog, kun je me volgen op Instagram via: https://www.instagram.com/pienter_fotografie

Alle blogs van Eggie

Wil je ook bloggen over je baby en moederschap?

Advertentie

Schrijf je nu gratis in bij Kindje Klein

Vriendin worden van Kindje Klein! Meld je aan

Leuk om te lezen

Anderen lezen nu ook

Slapeloze nachten en schuldgevoel Slapeloze nachten en schuldgevoel
Omdat ik ons mannetje bijna nooit hoor en als ik hem dan wel al eens hoor dan hoor ik ook meteen dat Steve al bij hem is om hem te troosten, voel ik me dus verschrikkelijk schuldig.

Moe moeder moest Moe moeder moest
Is het je weleens opgevallen hoeveel woorden er met moe beginnen? En hoe toepasselijk ze allemaal zijn bij het onderwerp van moeder zijn? Hang je nu ook moe op de bank?

Weer aan het werk blog Roosje Weer aan het werk blog Roosje
Helaas is de tijd weer daar, ik moet weer werken. Tot mijn grote verbazing viel het wel mee. De oudste moest ik toen wegbrengen en achterlaten en daar had ik erg veel moeite mee.

Onzekerheden en ongevraagde adviezen Onzekerheden en ongevraagde adviezen
Ongegeneerd bieden ervaringsdeskundigen tegen elkaar op. Iedereen kent bij het kleinste piepje ons kleintje het beste. Zelfs een passant op straat veroorlooft het zich om boven de wagen

De zwangerschapskilos gaan er nog niet gemakkelijk af De zwangerschapskilos gaan er nog niet gemakkelijk af
Sinds enige tijd lukte het niet eens om te lopen. Dat is lastig, want de zwangerschapskilos gaan er nu niet makkelijk af. Sinds de zwangerschap ben ik slechts 4/5 kilo afgevallen.

Mama is jarig !? Mama is jarig !?
Vandaag ben ik jarig. 38 jaar staat er nu op de teller. Volgens mij was ik vorige week ook al jarig geweest. Terwijl ik met slingers boven mijn hoofd aan tafel zit, waar Fien een heerli

Tijd vliegt voorbij met baby! Tijd vliegt voorbij met baby!
Inmiddels zijn we weer thuis met onze meid. Het is heerlijk om niet te hoeven werken. We genieten van de kleine, en zijn ook vooral aan het wennen aan een heleboel dingen.