Saar en Suus worden 4 jaar en gaan naar de basisschool

   Bloggers    Mamablogs en babyverhalen    Tweeling naar de basisschool

Eindelijk naar school!

We hebben het gehaald! Onze tweeling is vier jaar en ze mogen naar school. Maanden heb ik naar dit moment uitgekeken. De afgelopen vier jaar waren zwaar. Vanaf het moment dat ze geboren zijn zit ik in de overlevingsmodus. Ik kijk uit naar de momenten dat de tweeling op school zit en ik eindelijk tijd heb om te genieten van de rust in huis.

Advertentie

Eerst nog even de vierjarige prik

Voordat de dames naar school kunnen moeten we wel nog even langs het consultatie bureau voor de vierjarige prik. Gelukkig heb ik het drama wat ontstaat van te voren zien aankomen en is mijn man meegekomen. Het is namelijk niet niks als je wederhelft voor je ogen een pijnlijke prik krijgt en je weet dat jij nog moet. Mijn man troost de één en ik houd de ander vast als de arts vakkundig de laatste prik zet.

De allereerste schooldag

Vandaag is het zover. Twee identieke tasjes met twee dezelfde koekjes. De dames zijn er klaar voor! We hebben de juf twee pictogrammen meegegeven zodat hun klasgenootjes weten dat Saar vlechtjes heeft en Suus staartjes. Alles om te zorgen dat de kinderen de dames bij naam gaan noemen en niet bombarderen tot “de tweeling”.

Eenmaal bij de juf gaat het makkelijker dan gedacht. Ze geven de juf netjes een hand en gaan naast elkaar op het bankje zitten. Als ik ze uitzwaai zie ik Saar het handje van Suus vast pakken. Wat een geruststelling dat ze samen in een klas zitten. Ze mogen hun eerst dag naar school samen beleven. Want afscheid nemen van mamma is een dingetje, maar om dan gelijk voor het eerst gescheiden te worden van je wederhelft vind ik voor vandaag een beetje te veel van het goede.

Als ik een paar uur later weer op het schoolplein sta, zie ik twee zelfverzekerde dames de klas uit rennen. Ze zijn er klaar voor mijn dames. En ik ook!

Wil je meer weten van Annemarie?

Lees ook het interview met Annemarie Hoe reilt en zeilt een gezin met 7 kinderen?

Bekijk haar YouTube kanaal Prinsessenspul. Het geeft een heel leuk inkijkje in haar gezin. De bevallingen van de kinderen en het reilen en zeilen binnen het gezin staan erop.

Van onze blogger Annemarie

Wil je ook bloggen over je baby en moederschap?

Advertentie

Schrijf je nu gratis in bij Kindje Klein

Vriendin worden van Kindje Klein! Meld je aan

Leuk om te lezen

Anderen lezen nu ook

Mijn spiegelbeeld wordt drie jaar oud Mijn spiegelbeeld wordt drie jaar oud
Mijn spiegelbeeld van bijna drie jaar oud. Een type die heel duidelijk weet wat ze wel en niet wil. Dominant, eigenwijs en oog voor detail.

Heerlijk genieten van de eerste weken met de baby Heerlijk genieten van de eerste weken met de baby
Quintin wordt steeds meer een echte baby. Heel leuk om te zien! Waar lachen eerder reflexmatig geschiedde, lacht hij nu als reactie op gekke bekken van papa en mama of liefkozende praat

Realiteit van op vakantie gaan met kleine kinderen Realiteit van op vakantie gaan met kleine kinderen
Nina schrijft met geweldige zelfspot hoe haar vakantie met vier kleine kinderen start. Niet alles loopt zoals ze had gehoopt...

Het leven met een eigenwijze dreumes - blog Nina Het leven met een eigenwijze dreumes - blog Nina
Als ik mezelf soms bezig zie moet ik hardop lachen en bedenk ik me dat deze beelden ergens te zien zouden moeten zijn. Gegarandeerd een groot vlog succes en ook een goede anticonceptie.

Genieten van elke dag en van het babyzwemmen Genieten van elke dag en van het babyzwemmen
Het is even geleden dat ik mijn vorige blog plaatste. Janine was toen 5 weken oud, maar ondertussen is ze alweer 19 weken. Wat gaat de tijd met zo’n kleintje toch snel, ongelofelijk.

Kraai onderweg Kraai onderweg
Terwijl ik het gaspedaal een flinke duw geef, zondagochtenden zijn tenslotte rustig, zie ik voor me dat de familie kraai bezig is aan hun maaltijd. Wanneer ik het gas loslaat vliegen de

Slapeloze nachten en schuldgevoel Slapeloze nachten en schuldgevoel
Omdat ik ons mannetje bijna nooit hoor en als ik hem dan wel al eens hoor dan hoor ik ook meteen dat Steve al bij hem is om hem te troosten, voel ik me dus verschrikkelijk schuldig.