Je wilt je kind zo graag behoeden voor elk pijntje

   Bloggers    Mamablogs en babyverhalen    Voel me waardeloze moeder

Waardeloze moeder

Echt, wat voel ik me momenteel een waardeloze moeder. Laat ik even bij het begin beginnen. Twee weken geleden op een zaterdag ochtend, ik had Janine om 7 uur haar papfles gegeven en haar weer in bed gelegd. Rond half negen begon ze wat te huilen in bed. Ik ging naar haar toe en heb eruit gehaald.

Op het moment dat ik haar arm uit de slaapzak haal gaat het huilen over in krijsen, maar dan ook echt hartverscheurend. Ik troostte haar en toen kalmeerder ze toch weer wat. Daarna moest ze aangekleed worden, en het viel mij al op dat ze minder behulpzaam was met aankleden dan normaal.

Normaal buigt en strekt ze haar armen zelf als je haar trui aantrekt, dat deed ze nu niet. Ook toen ging het huilen weer over naar krijsen, echt dit hadden we bij haar eigenlijk nog niet mee gemaakt. Eenmaal beneden was ze toch weer tot rust gekomen, maar nog niet zichzelf. Het viel mij ook op dat ze eigenlijk haar linker arm niet meer gebruikte. Ik dacht meteen dit is niet goed, volgens mij is haar arm uit de kom. Mijn man heel voorzichtig voelen, maar kon niets raars ontdekken, maar het voelde niet goed. Ik noem het moeder instinct. Maar ja het is zaterdag, dus de huisarts is dicht, dan maar de huisartenpost bellen.

Advertentie

Wachten, wachten en nog eens wachten

Na ruim 30 minuten in de wacht te hebben gestaan (ze bleken en computerstoring te hebben, dus alles ging ouderwets op papier), kreeg ik een medewerker aan de lijn. Hup ik het hele verhaal verteld en we moesten meteen langs komen. Eenmaal daar moesten we wachten, geen probleem, dat is tegenwoordig overal het geval. Echter na ruim uur (had tussendoor al de fles gegeven) ben ik toch maar gaan vragen waarom het zo lang duurde.

Bleken mijn papieren zoek geraakt te zijn. Ja, ze vonden al dat ik zo lang zat te wachten, maar niemand die dan vervolgens actie ondernemen of komt vragen of ik al geholpen word/ben. Maar goed, ik zou nu snel geholpen worden. Fijn want Janine had nog steeds erg veel pijn. Na nogmaals een half uur wachten, werden we eindelijk opgeroepen.

Wat bleek nu het geval, Janine haar arm was niet uit de kom, maar haar ellenboog! Wat moet zij een pijn hebben gehad en wat vind ik het vreselijk dat ik haar arm gewoon heb lopen buigen met aankleden. Echt ik kon wel janken toen ik het hoorde. Nu is alleen de vraag en die zal wel nooit beantwoord worden HOE, heb ik het gedaan toen ik haar uit de slaapzak haalde of heeft ze het toch op de 1 of andere manier zelf gedaan? Want ze lag al te huilen, toen ik op haar kamertje kwam, kortom een hoop vragen waar ik helaas nooit antwoord op krijg.

Gelukkig was het rechtzetten een fluitje van een cent en ze gaf geen kick. Daarna was ze gewoon weer de vrolijke altijd blije Janine. We hebben wel op advies van de arts een week heel voorzichtig met haar armpje gedaan en ook duidelijk aangegeven bij de opvang en oppas.

Valt ze nou nog een keer?

Vervolgens ging alles gewoon weer zijn gangetje, tot een week geleden. Ik was vrij, het was een dinsdag of een donderdag dat weet ik niet meer (ik was echt in blinde paniek). Janine was moe en drammerig maar ze moest eerst de fles nog hebben voordat ze naar bed kon.

Dus ik had haar op de bank naast mij gezet zoals we wel vaker doen. Op dat moment doet de kat doet iets wat niet mag, ik draai me dus om, om hem te corrigeer en op dat moment hoor ik een klap. Ik kijk ligt Janine op haar rug op de grond, heel hard te huilen. Echt ik schrok me rot, raap haar gauw op en troost haar. Ze werd gelukkig snel weer rustig, alleen ik niet ik wist niet meer wat ik moest denken of doen.

Echt, hoe had ik dit kunnen laten gebeuren? Oké ik weet dat kindjes vroeg of laat gaan vallen en zich bezeren, maar je hoopt het zo lang mogelijk uit te stellen. Ik heb in blinde paniek eerst mijn moeder gebeld en die wist me weer wat tot bedaren te brengen. Want aan Janine kon je niets meer merken, die zat gewoon te spelen en mij raar aan te kijken, omdat ik nog steeds overstuur was.

Daarna de huisarts gebeld en die zei: “Maak je niet druk, zolang ze gewoon zichzelf zijn is er eigenlijk niets aan de hand”. Oké, ik moest haar wel de aankomende 24 uur in de gaten houden, en bellen zodra er iets veranderde. Gelukkig bleef ze gewoon zichzelf en liep het dus allemaal met een sisser af, maar echt mama heeft er een hartverlamming aan overgehouden. Echt, wat ben ik geschrokken. Ik hoop ook echt dat het met haar loop der tijd toch makkelijker wordt, want dit is echt niet goed voor mijn moederhart en kindjes vallen nu eenmaal heel vaak in hun leven. Kortom ik hou jullie op de hoogte.

Wil je ook bloggen over je baby en moederschap?

Advertentie

Schrijf je nu gratis in bij Kindje Klein

Vriendin worden van Kindje Klein! Meld je aan

Leuk om te lezen

Anderen lezen nu ook

Van broedkip naar melkgeit blog Katie Van broedkip naar melkgeit blog Katie
Tijdens mijn zwangerschap noemde Mart mij regelmatig broedkip. Hij bedoelde het lief en afhankelijk van mijn hormoonspiegel vatte ik het al dan niet ook lief op.

6 verschillen in hoe Chinezen voor hun baby zorgen 6 verschillen in hoe Chinezen voor hun baby zorgen
Hoe mensen voor hun jonge kinderen zorgen verschilt per gezin, maar hangt ook sterk van de cultuur af. Veel dingen die wij in Nederland heel gewoon vinden, worden als absurd beschouwd.

Uiteindelijk is de grote dag aangebroken… We gaan trouwen! Uiteindelijk is de grote dag aangebroken… We gaan trouwen!
De eerste geplande trouwdatum hebben we uitgesteld. Voor degene die mijn blogs een beetje hebben gevolgd sinds de zwangerschap van Quintin. Alles was al geregeld...

De eerste weken zijn zwaar De eerste weken zijn zwaar
Het voelt alsof mijn lijf me volledig in de steek laat: zwanger worden ging moeizaam, de zwangerschap was gecompliceerd, de bevalling intens lang en nu ook het herstel en borstvoeding.

Standaard een remspoor in de wc... Standaard een remspoor in de wc...
Een groot gezin is ontzettend gezellig, alleen moet je er wel tegen kunnen. Standaard een remspoor in je wc!

Slaapdronkenheid | Het zijn vast de hormonen Slaapdronkenheid | Het zijn vast de hormonen
In mijn geval zou ik eerder zeggen: nog niet helemaal slapend, maar verkerend in halfslapende toestand. Paniekerig wakker in de veronderstelling dat ik al voedend in slaap ben gevallen.

Over ons meisje dat in het echie echt niet Eggie heet Over ons meisje dat in het echie echt niet Eggie heet
Onder de naam Eggie ga ik mijn ervaringen van het prille moederschap met je delen. Misschien heb jij je bij het zien van de naam afgevraagd of mijn kindje of ikzelf Eggie heet?